سپر

هوالمحبوب
سپر
 
 
"محبت " ، اولین خط اتصال ، و آخرین امید همراهی است ، که انگار به دلیل همین " ابتدایی و انتهایی" بودنش ، تقدیر هر " سره و ناسره" گردیده بر آویختن به گردن احساس... و دراین میان ، مایه " امتحان " است در مسیر عمر آدمی .... در این گردش هزار رنگ " عمر" ، اگر " احساس " ، بر " قرار گاه " مناسب و " آرامگه "  مطمئنی تکیه زند ، فتنه ی " محبت بر ناسره" ، مغلوب ِ " قرارمتین" خواهد شد ، آنقدر که در " مقام حمایت" سپر از شوق بیاندازد به اثبات اصل " محبت"....که اصلا خود " سپر " شود به گاه هجوم " ناسره" های آویخته بر " وَهم ِ احساس"...
قلب ها " دریچه " محبت اند پیچیده بر احساس ، و بیماری " دل " ، آیینه زنگار گرفته ای از جنس " محبت" ، سخت محتاج درمان ِ درمندی دردکشیده از " غربت غروب هجران"....
هشدار ، که ،  چشمۀ چشم دردمند ِ درد شناس ِ را به آیینه ای از زنگار زنجیر های غروب روز دهم باید شناخت... 
/ 0 نظر / 8 بازدید