هوالقرین

دوستان .......شرح پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید......

.

.

......این نه مردانند ، اینها صورتند

مُردۀ نانند و کشتۀ شهوتند

آن یکی با شمع بر می گشت روز

گرد هر بازار ، دل پر عشق و سوز

بوالفضولی گفت او را کای فلان

هین چه می جویی پیش هر دکان......هین چه می جویی تو هر سو با چراغ........در میان روز روشن چیست لاغ...............

گفت..................................................................می جویم به هر سو آدمی.............

.............................................کو بود حّی از حیات آن دمی..............................................

گفت................................من جویای انسان گشته ام..........................می نیابم هیچ و حیران گشته ام........................

.

.

.

بند بگسل باش آزاد ای پسر.......چند باشی بند سیم و بند زر........گر بریزی بحر را در کوزه ای.......چند گنجد قسمت یک روزه ای.....

.

.

.

یعنی ای مطرب شده با عام و خاص

مُرده شو چون من که تا یابی خلاص

دانه باشی مرغکانت بر چنند

غنچه باشی کودکانت بر کنند

دانه پنهان کن به کلی دام شو

غنچه پنهان کن گیاه بام شو

هر که داد او حُسن خود را برمزاد

صد قضای بد سوی او رونهاد

چشم ها و خشم ها و رشگ ها

بر سرش بارد چو آب از مشگ ها

دشمنان او را زغیرت می زنند........................دوستان هم روزگارش می برند...............

.

.

.

چو دل در مهر شیرین بست فرهاد...............بر آورداز وجودش عشق فریاد

به سختی می گذشتش روزگاری.....................نمی آمد ز دستش هیچ کاری

نه صبر آنکه دارد برگ دوری...........................نه برگ آنکه سازد باصبوری

فرورفته دلش را پای در گل................................ز دست دل نهاده دست بر دل

زبان از کار و کار از آب رفته.................................ز تن نیرو ز دیده خواب رفته

چو دیو از زحمت مردم گریزان.....................................فتان خیزان تر از بیمار ِ خیزان

گرفته کوه و دشت از بیقراری..........................................وزو در کوه و دشت افتاده زاری..................

نیاسودی ز وقت صبح تا شام ......................بریدی کوه بر یاد دلارام

به کوه انداختن بگشاد بازو..............................همی بُرید سنگی بی ترازو

...به الماس مژه یاقوت می سفت.......ز حال خویشتن با کوه می گفت.......اگر صد گوسفند آید فراپیش......برد گرگ از گله قربان درویش

...................به شیرین در عدم خواهم رسیدن .................به یک تک تا عدم خواهم دویدن..................

صلای درد شیرین در جهان داد.....................................................زمین بر یاد او بوسید و جان داد...........................................................................دل حارث پر آتش گشت از آن راز...........هلاک خواهر خود کرد آغاز

در اول آن غلام خاص را شاه............به بند اندر فکند و کرد در چاه.................

به آخر گفت..........................تا....................یک خانه حمام................بتابند از پی آن سیم اندام...........

شه.................آن گه گفت...................تا............از .............هر دو دستش...........بزد فصاد رگ اما..............نبستش........................................در آن گرمابه کرد آن گاه شاهش....................فروبست از گچ و از خشت راهش.................................................................................................بسی فریاد کرد آن سرو آزاد...............................................................نبودش هیچ مقصودی ز فریاد.....................که می داند که دل چون می شد از وی....................جهانی را خون می شد از وی......................چنین قصه که دارد یاد هرگز......................چنین کاری که را  افتاد هرگز...............................

همه شب همچو شمعم سوز در بر...................چو شب بگذشت مرگ ِ روز بر سر

چو شمع از عشق هر دم باز خندم.................ز چشمم پیش برغی  باز بندم

چو شمع از عشق جانی زنده دارد.................میان اشک و آتش خنده دارد......

شبم را گر امید روز بودی..........................مرا بودی که کمتر سوز بودی...............

ز درد خویش همچون بی قراران ........................یکی با تو بگفتم از هزاران...........................

.

.

.

گام پای مردم شوریده خود ...........خود زگام دیگران پیدا بود

یک قدم چون رخ ز بالا تا نشیب...............یک قدم چون پیل رفته بر اریب

گاه چون موجی بر فرازان علم....................گاه چون ماهی روانه بر شکم

گاه بر خاکی نوشته حال خود.........................همچو رمالی که رملی برزند

گاه حیران ایستاده گه دوان................................گاه غلطان همچو گوی از صولجان

.

.

.

.

 ای خدای با عطای با وفا.........................رحم کن بر عمر رفته بر جفا

داد حق عمری که هر روزی از آن ....................کس نداند قیمت آن در جهان

خرج کردم عمر خود را دم به دم...........................درد می دیدم جمله را در زیر و بم

آه کز یاد ره و پرده عراق.............................رفت از یادم دم تلخ فراق.......................

......ای خدا ، فریاد ازین فریاد خواه.....................................................................داد خواهم نی زکس زین دادخواه........

.

.

............ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد.......در دام مانده باشد صیاد رفته باشد............................................................................