هوالسمیع

آه

من همان نایم که گر خوش بشنوی.....شرح دردم با تو گوید مثنوی......

سینه مالامال ِ سوزآباد ِ آدم سرا ، به کورسوی ِ "الستی "اش ، نگهبان به شعلۀ همرازی ست ، شاید .....سرخوشان ِ سبوی "عهد" سر از سایه سار ِ کوچه های شبرنگ ، به بویی ، مستی ِ "یاد" را بیارامند  و لحظه ای عنان ِ این سرکش ِ هرجایی را برکِشند..... که شاید به گرمایی ، دل مهجور ، بیابد نوای خود را ، به نای ِ "آه" ِ شب روان ِ خواب گریز ، به ضرباهنگ ِ سکوت.

....که انگار پیچش اذان ِ کبوتران حرم است ، 

سرمست ِ بُغض تنهایی و آه شبانه.....بر وضوی دمادم ِ دیدگان.....

چقدر نزدیک است اذان به قامت ِ شمع........

به "آه" ما ،

که سر ببازد ، به سجود صبح.......

و مذابه ای ست رقصان به موج ِ شعر "من" که چنین بی تاب می نماید ، بر چشمان ِ نم زدۀ همیشه اعتکاف اش  به سماع ِ جاری دیدگان ، که:

آه از مادری...... که انگشتان کوچکی ، غبار انتظارش ، نستُرد ، و.....

بُغضی..... که خالی دستانش ، سکوت فرزند نآشفت ، و.....

پیچش نگاهی ......که اشک غربت را ، نمیراند ، و.....

صبری......که بود "او" را جز به نابود خود نخواست ، و.....

آه کودکی .......که جز به لبخندی ، خواستن را نخواست ، و.....

دردمندی......که افشای خود ، جز به آهی ، نديد ......  

30/8/86 01:52 صبح

 سینه مالامال درد است ........ای دریغا مرحمی...........گفتم آه از دل دیوانۀ حافظ بی تو.....زیر لب خنده زنان گفت ، .......که دیوانۀ کیست!!!!....

.......مُدام خرقه حافظ به باده در گروست.....مگر زخاک خرابات بود فطرت او.........