هوالفتاح

مسخ

لحظه نیش ِ آنات ِ عمرم ، غرقه گی ست  به راز ِ  " ليطمئن قلبی" ....که خیل ِ خلوتیان ، رازگوی ِ "خلیل"نشد ، مرا چه شود که هیچم آغشته بر عدمی به حضور "او" ... مانده بر پسماند ِ  حبابستان ِ  "من" که عینیت نابود را به بودی خودساخته ، زینت فخرآفرینی ام کند و "من" مباهات او کند به نداستن ِ نادانی ام به گاه تصدیق و تردید ِ خلایق .....سر خوش از جولان ِ مرکب ِ جهل ِ مُرکبّی به ویرانۀ معلومات ، به قدر مردمک هایمان ، بر ویران سرایی ، غرق ِ  ویرانه سرایی ، ........و سجود سردمان به قبله گاه ِ سایه ها ست که  " کعبۀ خلیل" را همیشۀ ترکستان مان  کرده به گواه ِ غربت آباد حسین "ع" بر دوام قربت کوفیان به قصد ِ لله تا کنون.......تو گویی ، کاروان اوست بر کوچه های غربت سرایمان  ، و مَحرم ِ "افلا تعقلون" را هروله کنان ، سیراب ِ تنهایی اش  خواهد  ، توگویی سجده گاهان همیشه آکندۀ پینه وغرق ِ سجود ِ کعبۀ سنگی ست ، نه کعبۀ  دل تنگی  ، که چنین قربانگاهی به شهود ِ مسلماني برپاست.........

و.... بانگ صلاة کوفیان است هموارۀ حَلق ِ "ما" ، به سجود ِ  خاک سوی مان ....... که تسلیم ِ اسلام ، سجده بر محراب ِ دل دارد ، به نای خاکستر نشین ِ نیستانیان ،

به سجود آخرین علی"ع" بر آسمان محراب،

به طواف ِ حسین"ع" بر نینوای عشق،

و........ مسخ ِ مردمکان ِ بی خود از پینه های سنگی

سجود ِ خاکی

طواف بی سو

و ......دل های یخ زده از "می دانم"ها.....

 

چنین گفت ست پیغمبر به سائل

که "مسخ امت من هست در دل"

17/9/86   00:09