الهی نامه

هوالهادی

الهی نوردیدگانمان آکندۀ انتظاریست،مترنم ازشوق فجر ِ صادق به رایحۀ مناجاتیان ،

 راز شمیدن ِ طلوعمان ده.

الهی به سینۀ دلپاکان درگاهت ،

 توان ِ پاکیمان بیاموز.

الهی به دیده همراهان ِ بی خوابت ،

 توان ِ خواب آگاهیمان بفرما.

الهی به نطق ِ ناطقان ِ سلوکت ،

 توان ِ فریاد سکوت مان ده.

الهی سپند ِ قرار ِ بی تابان ،

به آتش مهرت ،

قرار بخش.

الهی آه دل ِ جویندگان را ،

 به وضوی خون ِ دیده ،

 محرم اسرارت کن.

 الهی غمناله گمگشتگان را ،

 به ضرب زخمه ای ،

 راه بنما.

الهی هوای بی هوایی ِ هوایت

 بخشمان.

الهی سمیعمان کن

به خفته ندای ِ غریب ِ وجودمان.

الهی دیده غیر بینمان بخش ،

 وادی ِ مجهولاتیم

و کل العالم ،

 معلوم للمحارم.

الهی صوت ناگفته خلایق ،

 مخزن الاسرار توست ،

 تانی عملمان بخش به آن.

الهی غربت ِ غریبان ِ آکنده از فریادت

بنمایانمان.

الهی راز پنهانت و.....

کشتی قرارما و.....

صخره آشفتگی.....

نور ساحل بینت مرحمت فرما.

الهی:

به شب نشینی خستگان ِ بی کاروان.

به نیستان ِ درمانده از نای ِ دردمندان.

به اشک های خفته بر سکوت مردان.

به شورستان ِ جوانمردان بی نشان.

به آذرستان سینۀ صاحبدلان.

به خارستان ِ دشت ِ شب روان.

به نَم ِ سرکش ِ چشم ِ بُردباران.

به چین ِ چهرۀ چشم انتظاران.

به بغض شب رنگ ِ تهی دستان.

به خندۀ محجوب ِ بی نوایان.

به غروب دیدۀ درماندگان.

آن تابمان ده

که بی تابی مان بیاموزد.

7/5/86

01:05