یا سمیع

 

بی نشان

بوسه بر خاک نشان ِ دوست ...... چه ژرف است تا ابتدای اقتدا ، که همخوان ِ سرود ِ شبنم گلبرگ های محمدی(ص) ، مست شمیم "او" سر بلندات کند  به اوج ِ افتادگی ........نشئۀ  حضور است به همیشگی ِ آستان بوسی ، که سجودی دمادم ، عهد دوستان باید ، به فصل انجماد ِ یاد........

جوشش خداوندگاران ِ بی سو ، هر روزه ، سکوت کوچه های غرق لبخند ِ برگ های سر بریده به آستانش را ، می شکند ، به عربده های "من" .......و کام های خشکیده از غربت "قدر" ، چشم به راه سجود بی نشان ، پی ِ "تسلیم" ، دو رکعت ِ مقبول جوید ........

گوشۀ دیوار گذرگاه ........

پشت بر هلهله های هر روزه .......

زیر باران ِ نگاه طعنه .......

و سکوت ِ اذان ِ مغرب ........

که به حرمت ِ شبگردی ِ "او" ، در اوج عروج خورشید........

قد قامت "ِ تسلیم " کند بر دل خاک.......

26/3/87      00:04