میلاد پیامبرخاتم «ص»

بر همۀ عاشقان ..... مبارک .......

هدیه میلاد ِ آن حضرت به دوستان....

:گفت: « نماز کردند؟»

گفت: «آری»

گفت: «آه......»

یکی گفت:......« نماز ِ همۀ عمرم به تو دهم ، آن آه را به من دِه !... »

....متابعت ِ محمد«ص» آن است که او به معراج رفت ، تو هم بروی در پی او.....

جهد کن تا قرارگاهی در دل حاصل کنی چون طالب دنیا باشی ، به زبان نباشی ، بلکه به مباشرت ِ اسباب باشی طالب ِ دین باشی ، هم زبان نباش ، به ملازمت طاعت باش و طالب ِ حق باشی ، به ملازمت مردان ِ حق باش.............................

محمدی «ص» آن باشد که شکسته دل باشد.

پیشینیان شکسته تن می بوده اند ، به دل می رسیده اند .......

قومی باشند که آیت الکُرسی خوانند بر رنجور  

و 

قومی باشند که آیت الکُرسی باشند!....................

مولانا سفر قبله کرده است....

هرگز از قبله خالی شده است؟

کارش چیست ، جز سفر ِ قبله کردن و زیارت ِ کعبه و حج؟

شما قبله غلط کرده اید!!!!!!!....................................

همچنان عزیزی پیغامبر را دید بعد از دوانزده سال . گفت «یا رسول الله ، هر شب ِ آدینه خود را به من می نمودی ؛ درین مدت مرا چو ماهی بی آب رها کردی ، چراست؟»

گفت« به تعزیت مشغول بودم!!!.... »

گفت «چه تعزیت؟؟؟!!!...»

گفت « تعزیت ِ اُمّت ِ خود ، که دراین دوانزده سال هفت کس را روی به قبله بود که به من آمدند ، لاغیر! ، باقی  همه را روی از قبله بازگشته بود»....

....................ابا یزید (1) نفس خود را فربه دید ، گفت« از چه فربهی؟»گفت «از چیزی که نتوانی آن را دوا کردن ، و آن  ، آن است که خلق می آیند تو را سجود می کنند و تو خود را مستحق ِ آن سجود می بینی.....»

......گفت « اما تو غالبی عاقبت ، من نتوانم تو را مغلوب کردن».....

به وقت مرگ ، زُنـّار خواست تا آن چه سِرّ  بود؟......

مقالات شمس – بی ادبی ست پیش ِ شما شرح گفتن.

(1)بایزید بسطامی

چون در نزع اوفتاد آن مرد بسطام            به یاران گفت«ای قوم نکو نام

یکی زُنـّار آریدم هم اکنون                     که تا بر بندد این مسکین ِ مجنون»

خروشی از میان ِ قوم برخاست                 که«از زُنـّار ناید کار ِ تو راست

چگونه باشد ای سلطان اسرار                  میان ِ بایزید آن گاه زُنـّاز؟»

دگر درخواست زُناری زِ اصحاب               نمی آورد کس آن کار را تاب

به آخر کرد شیخ الحاح ِ بسیار                 نمی دانست کس درمان ِ آن کار

همی گفتند:«اگر بر شیخ تقدیر                  شقاوت خواسته ست آن را چه تدبیر؟»

یکی زُنـّار آوردند اصحاب                       که تا بر بست و بگشاد از دو چشم آب

پس آنگه روی را در خاک مالید                به سوز ِ جان و درد ِ دل بنالید

بسی افشاند خون از چشم ِ خونبار             وز آن پس از میان بُبرید زُنـّار

زبان بگشاد«کای قیوم ِ مطلق                   به حق ِ آنکه جاویدان تویی حق

که چون این دَم بریدم بند ِ زُنـّار                چو آن هفتاد ساله گبرم انگار

نه گبری کو دراین دَم باز گردد                 به یک فضل ِ تو صاحب فضل گردد

من آن گبرم که این دَم بازگشتم                 چه گر دیر آمدم هم بازگشتم»

بگفت و این شهادت تازه کرد او                 بسی زاری بی اندازه کرد  او

اگر چه راه افزون آمدم من                       همان انگار کاکنون آمدم من

چه ، می دانی که من هیچم الهی                  ز هیچی این همه پس می چه خواهی

چه دارم درد ِ بی اندازه دارم                       ز ِ مال و ملک قلبی تازه دارم

چو دل دارم خرابی و کبابی                        چه می خواهی خراجی از خرابی

اگر تو عجز می خواهی بسی هست                ندانم تا چو من عاجز کسی هست

غمم جز تو دگر کس می نداند                      تو می دانی اگر کس می نداند

چرا گویم چو دایم ناظری تو                      که را جویم چو هر دم حاضری تو

تو خود بخشی اگر جویم وگر  نه                    تو خود دانی اگر گویم وگر  نه

 چو ما بی سر پی ایم افتاده در بند                چه برخیزد از این بی سر پی ای چند

چو از خلقت نه سود و نه زیان است              همه رحمت برای عاصیان است!!!......

(الهی نامه عطار)