به نام آنکه ن والقلم را گوهرِتاج بندگان خواست

برمأذن ِ چلیپا

همیشۀ انسانیت ..... روح ِ دمندۀ حیات،راز ِ کلمه بود.....، وآن شاید ، تعبیر ِ مستمر ِ إقرأ بر جبین سوگند ِ قلم.

نمی دانم ، آدمی ِ متعَرٌضِ الکائنات ، در تعرضات ِ واجب المجّوزَ ش ، حکایت ِ وجوب را واجب المرور دانسته ، یا اینکه فراموشی بهترین مأمن است؟!...ای کاش، نهایت مطلق ِ ودیعه نهادۀ درونمان را،آینه ای بر فراموشی ِ خودگریزمان می نهادیم......آینه ها موجوداتی لطیف اند ، به لطافت حساسترین حالات ، وانسان .... عُمق اکبری ست،مست ِ لطافت ، وآن گستره ای دائم المصاف مقابل ِ خود ِ بی خودی...  واین تعبیر إقرأ و آن تبیین ِ کلمه..........

شناخت تاریکی ، سیرابی آفرین و خود ِ شناخت ، عطشناکی ِ همیشۀ ما ، در کویر متعلٌمان...واین رمز ِ اذان از مأذنی چون چلیپاست!.........

خواهد شد آنچه که شد... مذبح معرفت ، به سترگی ِ سیرابان ِ روشنی ، هزاران بار است....همیشۀ تاریخ...ن و القلم عزا دار است...نه در جوشندگی چشمه گریان غروب از ظُهر ِ لامکان... اسیری خویش است، در برهوت ِ آبادی از روشنی ِ نور ستیز!...

چراست ، که انسان ِ نوراله ِ روح الحق ِ سدره گزین ِ خوشایند ِ جمادات ! (چه رسد به حیوانات و چه شود دیگران ِ بعض الاغیار!....) گزینشی خواب ناک دارد از رؤیا های سرمستیش ، که فقط ز بوی سبوی أناالحق ِ شعله کش از قرار ِ الستُ بربٌکم آتش ناک ست....چه شد ، که ظهر الستی ِ  فخر الفلق ِ وجود المباهات ِ اجتماع الایمان ِ کل المومنین ،  چشمه خورشید راتا ابدالدهر دائم الوضو ساخته....

شاید راز ِ قسم ِ غرقه در قلم .

وآن... جنون ِ مدرسه گریز ، مرثیه ایست بر روی کبود مهتاب....بر اشک غریب ِ غروب و....بر چشم بی خواب خورشید!!!!.....

...شاید آنباشد که مارا بی سر و سامان آفریدند ، سامانمان در هرچه بودست ، گریخته ازآن ، بیغولۀ کج راهه خویش گزینی را، رب الارباب خود پرستیمان کردیم.سر بی سودا و دل بی درد و روح بی رنج.... چه دلچسب است این نخواستن .

...شایدآنباشد که مارا داغدار آفریدند...عشق ازلی ، ودیعۀ الهی ، هبة اله است ، آنرا مدفون ِ خاکستر زهرخندهای ِ فراموشی ِ دلدار نکنید..............................عشق من.... آنست که، بیان ، مفتون ِ جلوۀ سایۀ صدای ِ شکست زلف اوست ..... چه شود خود ِ آنرا....الهی بر لعنت فراق آفرین ِ الستی  بیافزا ، که ما را غرقه در لجة آتشناک ، به داغ فراق ِ او........مبتلا نخواست وخود ازآن گریزانیم!......

...شاید آنباشد که عاقلان ِ خرد ورز ِ دور اندیش ، بی عقلیش خوانند.

بندگان ِ رب الامان ، طوق این بیچارگی ، حل المعادلاتشان باتمام مجهولات ِ دهر ست...اعتراف ِ فرماندگیمان به جهل ِ خود از هرچه دانستنی ست ، تشنگی ممنوع السیراب(؟!)مان نه از ظرف و مظروف ، که از مُهر ِ سٌر ِ عشق است بر حفظ نهایت ِ بی  پایان ِ وصف ِ جلوه ای از جمال او........اول آن آتش ازلی الستی را دوا کنید ، بعد..............چه دراین وادیه حیران از هیچیم و بدنبال همه، از هیچ سرخوش،و خود را فروبرده به اوهام ، جرأت ِ جسارت می دهیم به ساحت تدبیر ِ انسان ِ نفخةاله .

...شاید آنباشدکه .....یاد.....خود شرط وفاست ...به هرچه دل ِ ما...... بستۀ آنست.دل خود را گذارده،نزد ِ دلداری، دلدادۀ ما!!!!.....که آنی به خود نخواهد گذارد و....این من ِ بی خود از هرچه خودیست ، دائما در پی فراموشی اش وادی هلاک می پوید ، شاید متهلکی جانش بگیرد....واو....نخواهد این خواست را ، وچه  شرط ِ وفاداری می داند و به یاد ِ......ماست وما بی خود از هرچه خودی ، بی وفا داریمان را چشم بسته ایم!. و او ...........

شاید آنباشد که... تنهایی ، نشان ِ منتظرانست ، بر روح ِ جان افزای ِ دور از دل ِ حسرت کش مان.دلبر و دلدار یک اند ...ویک هیچ گاه دو نخواهد شد...پس چرا بر دوگانگیمان حریصیم ، با هراس از تنهایی مان...آنکه دلش را زنده به عشق او... خواهد ، تا روز وصالش،تنهایی را مخزن الاسراری بیند ، مملو ِ التفاط ...شاید گوشه چشمی چرخ بر هم زن(....).چگونه غبار ِ یاد اغیار از خود بپیراییم در حالی که مشحون ِ غیریم و حریصانه از خود گریزان ... این ، من..... است که محور عمل است ، من ِ بی تنهایی ، من ِ بی یاد ِ او.....و او فعال مایشاء است و همه هیچند....پس به چه دلخوشیم و از که مدد می جوییم و مجوز ِ کجا داریم بر اعمالمان.....وای بر ما که از خودمان بریدیم و به اغیار دلخوشیم و دائیۀ بیرق او......داریم و.....پر از هرچه ، غیر ِ اوئیم.......

ای کاش مدبران ِ مدعی التدبیر ، لحظه ای خیرۀ دستان ِ شان ، عَلَم برگرفته را، به نظاره تامل می نمودند!آیا واقعا همان ست که باید باشد...غافلان را هرچه رفیع المکان تر ، غفلت ، ویل تر...دوری بیشتر ، محرومیت از یاری او....سنگین تر و ........مردم.... علی رأی ملوکهم اند........وای برما اگر مُلکهای امانتی خویش را .... امین نباشیم..و راز امانت داری....نزد صاحب ِ آنست ، آیا اصلا............صاحب اش را می دانیم.....ندانستندو....به قول سلمان:کردندونکردند(کردیدُنکردید)...نکند ما هم(؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟)!. 

چون به یاد ِ...... او رسیدیم .............................................قلم شکست!.

وشاید آنباشد که راز قسم ِ آغشته به اشک قلم را، آنها که باید بفهمند ، نفهمیدند وآنها که نباید بفهمند،فهمیدند ......و، وصیت ِ وصی بر زمین.... سبقت گرفتند اغیار بر عمل به آن....چرایش را نجویید!..... استمرارش را در روح مدام تاریخ بنگرید و فریاد مذبح بیچارگی آدمی،  بر وصیت او.......................................

ای مدبران مجهول التدبیر......وای بر ما ، اگر وصیت ِ وصی  را با غرقه کردنمان در اعمال بی تفکر ِ عاری از تدبُر ِ آکنده از تکیه بر خود......بر زمین ....پایمال کنیم.

وای برما...

ارادت مَنِشی:

بدان که ، هر آنچه موجب تفاوت و تخالف ِ انواع انسانهاست،همان موجب ِ فاصله اذهان و افکار، از هم گرائی و همراهی و هم شناسی ست.آدمی زادگان ، به حق ، به تعدد آحادشان ، عوالم جدای ز یکدیگرند!، میل ِ خودگرایی ُ غیر گریزی ، دیوارهای سترگی میان شان خواهد کشید، مگر آن که مراتب ِ خودآگاهی و غیر بینی را متدرجا بپیمایند ، که هرچه این پیمایش رفیع تر ، خود شناسی و غیر پذیری و دیگر فهمی سهل تر ؛

 امـــــّا ... من ِ نوعی ِ مجبور به ارتباط مستمر با دیگر"ی ها" و محتاج همگرایی ایشان با انبوهی از فرصت محدود و مجال کوتاه چــــه؟!...

باید که این فرصت کوتاه و مجال آجل را به ضرب شصت ِ "ارادت منشی" علاج کرد؛ اگر بر هر "همراه ِ بی راهی" ،اثبات ِ ارادت ِ کلامی و قلبی "من" ثابت شود،آذرخش ناهمراهیش به خنکای نسیم صداقت ِ "تو"فروخواهد خفت...

اما چگونه:

درکلام "من" ، که آینه وقایع درون ناپیداست ، هرچه ِ بر حرمت ِ شأن ِ دیگران تظاهری پیداتر و برآن تعظیم و تکریم و سرفرونهادنی صادقتر ، میل شان ، به کششی همسویانه مضاعف تر.

بدان که اصل بر کشف ِ "ابعاد مثبت ِ وجودی ِ"مخاطبان در هروزن و قدری ست ، والبته، پس ازآن، اذعان ِ بر شناخت صادقانه "من"از "آن"،و ، تکریم ِ "شخص ِ "مخاطب در معنای مَوَدَتانه ،  والبته آمیخته با پایین انگاشتنی از خویش ، مُقّّر ِ به حقیقت ِ پنهان مانده از دید عام ، بر ارزشمندی هایش.

واینجاست ، عرصۀ کشمکش ِ "من" ِ اصیل  و "من" ِ ناپالیده از تخدیرات .

واینجاست ، میدان نبردی که ،چشاندن ِ  تلخای راحت الحلقوم ِ رایج نگری، ضرب آهنگ تیغ مرد افکنش ست و غرقاب ِ خون ِ دلِ ، جنگاورانش را بایسته!...   

الحق که موأنستی بر انس های ناب و اصیل می طلبد این ...."من" ....دائم البَندیش بر حلقه محفل ِ تغافل و تجاهل ، مجالش از هرچه تذکر است خواهد بُرید...وبااین رحال کی عزم ناب ِ رحیل ِ حقایق تواند....مگر...آویختنش به کاروان ِ شب روان ِ راه آشنای ِ خواب گریز ِ چشم حقیقت بین ِ حقیقت یابش را تلنگر بیداری زند بر کذب ِ آنچه دیده!. 

اینجاست که ، تعظیم ِ "من"بر او ،واجب الاعمال است ، چرا که پنهان زوایای قابل تکریم او را سرفرونهاده ای و "آن" شایسته "این".

بدان که آفت این طریق ، عدم کشف "من" ِ اصیل ِ دیگران ، و اظهار کذب ِ آمیخته به انباشتی از بی باوری ِ درون ، به گفتار ،و ازآن بدتر ، عدم نجات خویش از رسوبات ِ ذهنی ِ پدید آمده از ظواهر امر و کفر ِ به لایه های پاک اما پنهان ِ وجود ِ"دیگری"ست...که آن کفری ست به تکفیرالاعتقادات!...

خداوند همه را بر طریقی صحیح وراست آفرید،آنچه موجب کج راهه پیمودن هاست................................ " مـــــا "هاایم!؟..................هیچ فرزندی بر جبینش داغ ِ انحراف ُ تعدی ُ ناراستی نداشته ، که  بذر ِ زلال ِ توحید ، در وجود یکایک شان ، ودیعه ای ست ، که مهر ِ مادری گواه آنست...این "مــــــا"ایم که بذر را خشکانده و یا به نهال ُ بالندگی می کِشانیم.....از دیگر سو....

آیا هیچ مجرم ِ ملحد ِ نهایت بی رحمی ، از زجر ِ خود خواهد خندید!....یا به داغ عزیزترینش خواهد آسود!.....این بیان ِ نهایت ِ قعر ِ آدمی ست....توخود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل ، که اطرافیان، چه درجاتی از نفی ُ بد راهه ای اند و "من" بر چه سلوکی باایشان و........از نتایج سلوک "من"ایشانند متاثر و وای به روزی که فریادشان از سلوک ِ آکنده از روسوبات ِ ظاهر بینی آمیخته به خود فراموشی ام ، به جایی نرسد(............)که آن انتهای چاه ِ ویل ِ خود فراموشی ِ خویش گریزی ِ پرستش ِ بت ِ نفس است ...... واین یعنی....................شرک!

تـمــازح!:

آدمی غرقه در عوالم خود ساخته ، خستۀ  روزمره گی دست باف خویش ، تشنۀ خروج از مسیر تیره مکررات ست،اما ، فتنۀ "نمی داند ِ نمی دانم" ، نهال زهرآلود ِ خود کرده ای ست که امر ِ برین دور ِ کور می زند ؛طی ِ طریق ِ مکرر ، سوهان ِ روح ِ او و فرساینده جسم و جانش ؛ جدیت ِ خشکیده بر تفکر ِ منجمد ، قفل توان ِ "من"بر اظهار ِ رسای خواستن هایم و این،ضربات روحیه کُش ِ است بر "دیگر"ی  و اجبار ِ نگون بختی ست بر توبه از هرچه غیر ِ "من اندیشی"ست...

 درین میانه ، باید که از هنر بیان ِ  تمزیحی(!) بهره جست.هر موضوعی قابل است بر بیان ، به قالب ِ دلپذیر ِ شنونده ،والبته این ....کاری ست سهم و ممتنع ، چراکه خلایق مشتاق ِ بیان تمثیلی و مزاح گونه اند به دلیل ِ تمدُد بخشی ِ آن ، اما ادبیات ِ مزاح ِ نوع آدمی، شاید به تعدّد انواع او نباشد ، اما ، ناراستان ِ ناهمراه ، همیشه گیرنده ای گیرا ندارند؛واین یعنی ابتدای معما،وکشف آن زخمی ست ، که به مرحم ِ لبخند ِ سخت خندان ِ(!)عبوس قمطریر،فروخواهد خفت والبته ، درک و دریافت ِ خواستۀ"من"از سوی "دیگر"ی مرحمی راحم تر!.

  ثقالت ِ نفس:

بدان که نوع آدمی متمایل است به سکونت ُ وقار ِ درون ؛ که هربیننده ای بسان گمشده ای به محض مشاهده آن مسحوراست بر سکنات ِ ساکن ُغوغای خفته اش بر بستری از آتش ِ درون!.ثقالت نفس ،نیروی جاذبه ایست معطوف ِ به اصالت ِ اصیل ِ فارغ از هر چه غیر اوست....و سایه افکنده بر وجنات ِ آدمی.

 تمرکز ِ امور ِ "دیگر"ان بر "من"  حمل ِ حمایلی ست ِ به ثِقل ِ امانت ِ الهی(!)چرا که آدمی زاد از هر گونه ،مصداق ِ آنست ولاغیر...و"او"را به جبر و زور کشاندن به ...حتی مسیر انبیاء ، نبایسته کاری بوده آزموده نشده !!!.....پس چرا تمایل اولیه و ثانویه و اصولیه و فروعیه (؟!.....)ابتدای بر این نوع ِ مذموم ِ مطرود ِ اقرب الاولیاء است؟!!!! ....

سلاح اصلی و اولیه این مقربان ِ حرم ِ اُنس  در به بند کشیدن ِ ناهمراهان ِ بر راه ، آیا چیزی جز پی ریزی ِ ثقالت نفس بوده؟...عاملی که از عقلای طایفۀ منطق ، عاشق دیوانۀ لایعقل ساخت.....

می دانستند طرف ِ ایشان ، هرکدام  را نصیب ِ نَصَـبی است از  نفخه روح الهی ....ودر عمق ناپیدای خویش ، شیفتۀ هر مثالی از نوع ِ اصیل ِ الهی ِانسان....(حتی ناهمراهان ِ راه شکن ِ بر راه!)........

با این حقایق ِ جاری ِ بر روح تاریخ ِ انسان ، نباید "من" باور بیاورم به ضرورت ِ التزام بر این امر ، که هر چه این الزام سهل گیرانه تر و خود فریبی در آن راحت تر ، کوتاهی ِ دست ِ "من " بر ثمر ِ تلاش ِ خویش بیشتر ، که خود فریبی من از وصول به نتایج ، مرکب تر، جهلی!...

آدمی را به تدابیر و حیل و ....می توان به بند ِ همراهی کشید ، واین نوع همراهی ، افتخار ِ عام و متداول  و مشروع ساخته ایست(!) که "من" به واسطه راحت الحلقومی ِ ناراستی های ِ راست نما و سخت نمایی ِ امور ِ اصیل و گریز آسان ،ساخته ام و چه راحت لباس حقیقت بر آن برازنده نمایانده ام...اما...

آیا کسی خواهد پرسید به چه قیمت!....

سرخوردگی و سرافکندگی و تخریب ِ روحیه و حتی دست اندازی ناجوانمردانه به حریم شخصی افراد از طریق تاثیر گذاری تصمیمات ِ راحت الحلقومی ِ تصمیم گیرنده ، و متهلهل به زهرالزهور(؟!...)برای مجری....

وای از روزی که پرده ها برافتد و قیمت ِ موفقیت ها در ترازوی عدل الهی سنجیده شود.....آنگاه است که اهرم ِ ثقالت ِ نفس بر حال"من"تأسفی عمیق خواهد خورد که چرا .... ، برای لحظه ای شیرینی آن را حتی حاضر به چشیدن نشدیم...وکینه ورزانه و تجاهل مدارانه حاضر به گذر از عقبه های صعب ِ الحاد ِ در عمل شدیم(الحاد ِ در عمل!!!!!!!! ...).

بدان که ثقالت نفس از اصول ابتدایی و بایسته است و باید و باید در پی آن باشیم ،تا لحظه تعظیم به پیام حضرت عزرائیل(ع).وآن چیزی نیست مگر عادت به موأنستی بر شایستگان ِ به اُنس.

"من" به قدر ِ دمیدن روح الهی می ارزد ، پس لحظات او نیز به آن همسنگ......باید که ابتدا جهت کل امورت بر آن مسیر قرارگیرد و بعد ِ آن بیابی آنچه که بایستۀ اُنس لحظاتت است ، وپس از آن ...........که خود صعب ترین و ثقیل ترین و طاقت سوزترین است............سعی بر عادت یافتن است بر آن ها....بدان که هرچه موانستت بیشتر،فرو غلطیدن به عمق دریای ِ بی کران لطف "او"سبک تر! وزیدن ِ نسیم ِ روح افزا دل گشا تر و  خار ِ راه به طوفان ِ حضور ِ او  گریزانتر والبته گشودن ِ چشم به روزنه های کشف المسائل بینا تر....

والبته آفت ِ این ، سستی و کوتاهی در موانست است ، هرچند.......به مانند پلکان ، به قدر صعود ، مسیر را کوتاه تر خواهی کرد وبهرمند از مواهب مشمول ِ بر آن طبقه هم خواهی شد ، واین هم از لطف ِ حضرت ِ دوست است.......

به نام آنکه جان را عاشق اراده کرد

طریقت تمهیدیه

اول سخن

بدانکه انسان،نه بدانسان که می پندارند،در عرصه خاک،نشیمن گاهی دائم الامن متغّنِم از لطف الهی خواهد یافت؛چرا که لطف ازلی،به پیراستن هاست که نمود ِ وجود بر اندام حیات آدمی خواهد پوشاند،که اگر غیر این می بود ،دم غنیمتیان ِمتجاهل،اولی براین اند!.اما چراست،آنچه عیان است،علی الظاهر، تاییدی غیر این می نماید!؟.......معنای آیه مبارکه استدراج،اگر به روشنی ات رهنمون نشود ، از همچو منی که دیگر ...حساب پاک است!...چراکه از تمام آن متنعمان ِ به نعمات،امروز چه مانده ؟! واز امروزیان چه خواهد ماند؟!...و دیروزیان هم اکنون غرقۀ چیستند و امروزیان را چه در انتظار، والبته....شاهد این اشارة ، گریزانی ِ تمام ایشان از چنین ذکریست و تنفرشان از هرگونه یاد آوری دیروز و فرداست؟!....

درین وادی ِ لبریز خواب گریزی ، آنکه ایمان آورد به حقیقت ِ بیداری، ،درخت جانش لبریز ِ حیات است ، وهر چه ازین منبع دورتر،چشمه امیدش خاموشتر! وتو خود بخوان،که بیداران را چه روزگارست و اغیار ، چه بایسته ؛ رهرو ِ شب را هرچه مشعلی فروزانتر ، مسیری سهل تر .....که نزدیکترودل انگیزتر! ، وآنکه شعله راه فروزش،کم سو تر ، طریقی صعب تر..... که هول انگیزتر.این حکایت آدمی به نفس آدمی ست آنسان که خود ، راهش بپیماید.....

اما بدان،اراده پروردگار برآنست که بعض آدمیان راهبر بعض دگر شوند،آنچنان که درین میان،میدان ِ تعالی بشر از تعامل ِ همنوعان ِ قلیل التشابه ِ کثیر الاختلاف(علی رغم ظواهر یکسان) فراهم.پس بایسته است آنانی که راهبراند نه تنها راه آشنای خود باشند ُ از خواب هراسان ، که فروزانی مشعلشان ، جز آرام دلی بر رهروان نیفزاید.واین آغاز سخن است.

راهبران از هر صنف ُ گروه ُ نوع ُ جنس ُ حوزه ُ قدرت وبه هرنام  که باشند،راهبراند ؛ رئیس ، مسئول ،سرپرست و مدیر همه را بیش از یک معنا نباشد  و آن ....تقدیر ِِ مقدّرات ِ ذیربطان به سرپنجه تدابیر ِ خویش....پذیرش تقدیرات ِ آنها....چرا که با هر حرکت و کلام خود دنیایی آباد یا ویران خواهد شد!...راز این عمق ، کلمۀ انسان است!. راهبران را با جمادات و حیوان کاری نیست ، طرف ِ ایشان موجوداتی اند نفخه از روح الهی ، عنوان دار ِ خلیفه خداوند و قهرا انعکاسی از روحیات قدسی ، یا تجلیّات شیطانی ! ......آنکه عهده دار این مسئولیت است آیا راه چاره ای جزین دارد که شعله فراروی خویش را چنان کند که راه همگان بسان روز روشن شود .....حتی به قیمت آتش کشیدن خویش!....، که اگر نکند.....وای بر او، چرا که تاریکی ، ضلالت آفرین وهول انگیز ، و حرکت میان شب ِ بی چراغ چقدر به ترکستان نزدیک ، و چه دانندگان آن اندکند...اندکند....اندکند....وای بر ما.

واگر بخواهی محاسبه نفس ات ، میان معادلات قهریّ الحاکم ِغریب الفهم  پدیده هاِ که عقل من و تو به دریافت کنُه آن بااین اوضاع معلوم الحال نرسد ،  کورسویی ِ بر ساحل نجات زند،باید که در خون دل ، غسل طهارت نفس کنی به.... تکفیر ِ متدبران ِ ظاهرالتدبیر!...واین آغازی ست مبارک بر ورود ِ این طریقت والبته شروعی بر روزۀ دائم الافطار ِ به خول دل وتکبیریست بر نمازی به وضوی ِ خون جگر.......چرا که اهلیت ِ اهالی ِ محلی ِ را گردن نهادید با زبانی ثقیل به ثِقل ِ خون بهای هزاان نبی ِ مرسل!... نهایت کار ِ ایشان تدبیر ِ امور انسانها بود و آخر ِکارشان آن شد که شد...و نهایت ِ این طریقت نیز توفیق ِ تدبیر است که جز به لطف الهی ، امیدی عبث است بر پایداری ِ رویای شبانه.

دروازه حصن التدبیر:

ماهمه ، رعیّت یک راهبر و سلطان و زعیم و سرور وامامیم . چه آنرا قبول کنیم و چه ردّ ، در جایگاه و قدرت او خللی نیاید و فقط ما را از فروغ طلوع شبانه اش محروم(نیازمندی ِ سخت ِ ما).

شهود وحضور و  وجود این جایگاه صدر صدور، میان تمام انسانها از تمام اقوام و ادیان ،علی الخصوص آنانی که جایگاه راهبری دارند بسیار مشهود و دست نیازمندیشان گشاده تر، اصل ، باور ایشان ست بر گدایی خود از آن..... ، هر چند ، اکثرا نشان روشنی ازآن ، ندارند،اما می دانند که ......آن ی .....هست.......و آن..... ، کسی نیست جز حضرت صاحب الامر والزمان(عج)که دست گدایی تمام راهبران اجتماع انسانیت به درگاه او دراز و همگی خواستار عنایت آن سلطان عظیم و مظلوم اند!.به فکرت خطور نکند که اکثر انسانها و راهبران به دلیل اختلاف مذاهب و تفکر، به درگاه او نا آشنایند....نه هرگز چنین نیست ، چرا که پادشاه هیچ گاه رعیت خود را از الطاف خویش محروم نسازد به دلیل ندیدن آنها ایشان را به واسط بُعد مکان ُ دوگانگی زبان و.... واین نوع را بسیار دیده ایم که اگر غیر این می بود همه مردم باید متولیان امور خود رادیده و قبول داشته و زبان ایشان را بدانند ، در حالی که اینگونه نیست و این عوامل دوگانگی ظاهری هیچ گاه مایۀ جدایی نخواهد شد ، حتی اگر مردم ِ دور از مرکز ِ قدرت ، به هر طریقی هیچ ولایتی را برنتابد......که اگر غیر این می بود که باید حد اقل....از گرسنگی بمیرند چرا که انبان قوتشان ، با تدبیر متدبران ِ امر ساخته و پرداخت شده اند و مخالفان ، مخالف ایشان!....

فیض روحانی و حتی جسمانی ایشان به تک تک آدمیان از هر جنس و نژاد و مذهب ، آن به آن می رسد، این مائیم که خود را محروم از یاد او...... و دخول ِ به حرم امن تدابیر ایشان می کنیم........شاید طریقت تمهیدیه که تیمنا و تبرکا از حروف نامشان و بدون هیچ منظور ِ رسای ِ دیگری اعلام ِ عجز به پیشگاه ایشان دارد ، قدری شعله فرا روی مدبران و مدیران را بالاکشیده، بیراهه را بنماید و مانع طریق ِ ترکستان................................ حال راهنماییش ..........نمی دانم......؟!.

طـــــــــریقــــــــــــت:

بدان که هر طریقت بر مسیری از خون دل جای دارد و رسیدن به مراتب کمال آن عقبه هایی صعب و هول انگیز. دراین طریقت استاد و راهنمایی به سختی خواهی یافت .....امید به یافتن نداشته باش که ......... آنکه مدیری خود سوز ِ طریق افروز باشد همیشه تاریخ تنها و مظلوم خواهد ماند......(شاید تقدیر ِ تعالی انسان چنین است).... چرا که درین روزگار، مدیر آنست که رئیس باشد و این کلمه،منفورترین مفاهیم سلوک است.دراین عرصه پر سوز و گداز هیچ گاه همنوایی نخواهی یافت مگر به اذن جناب ولی اعظم(عج)وشاید......................................................................................................................................................خودش...................................به شدت مراقب محیط باید بود و هر که را نماینده ای ازیشان باید دانست .....................................وآنکه.............. اویس قرن باشی که شاید نیاید .....اما اگر اورا بخواهی ......لحظه ای تاب فراق ندارد !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!....اما چه باید کرد که حکم ازلی را تنها خدا داند و بس....در یک کلام ،

طریقت تمهیدیه ، بیانی استعاری از وصول ِ راهبران ، به سفینه امن ِ عاقبت بخیری است .

دراین سلوک ، مسئول یا مدیر باید که مفهوم راهبر را درک کرده خود را پدر ذیربطان بداند و مانند یک سرپرست آگاه و دلسوز ، نسبت به ایشان،تعهد آمیخته به تأهل داشته باشد؟!...چراکه باید اهلیت آن کار را اول داشت ،و بعد ِ آن است که تعهدی متصور خواهد شد و تعهدعاری از اهلیت ، کشتیبانی ساربان است ، که از صحرا و طوفانهای هول آن آکنده  ، اما  میان ِ دریا ؟؟؟؟؟!!!......

کشف وصول به نهایت ممکن نخواهد شد مگر دریافت حقیقت رموزی که خواهد آمد واین شروع کار است ، عمل به آنها .....سفر عشق است که دل ِ عاشق می طلبد و مرد ِ ره . وجود ِتوان ِ اجرای این رموز ، آکنده از مراقب است ! ، چرا که سره از ناسره تنها با خواندن و اجرا معلوم نخواهد شد ، محک ِ کار ِ شما میل ِ به آتش کِشی است.....اینکه شوق ِ آتش کشیدن خود به هوای  دیگران مستتان کند ، و آنکه دیگران ،بعد ِ آن ،  سربه تیغتان نهند.......واین تنها راه آزمون موفقیت است ولاغیر.

بسم ا...الرحیم که رمز کُّل  عبور است در عقبه های صعب ِ بی کسیِ.

اول:هول کشی-آنست که بدانی اکثر ما از چیزی مضطرب و نگرانیم و خود ِ آنرا نمی دانیم ....یا آنکه می دانیم اما ترسی وهم آلود وناآشنا ازان داریم.همیشه وبا هر خبر(ویااصلا بی خبرانه)بیش از میزان ِ متناسب با موضوع ِ مربوطه دچار اضطراب می شویم.باید و باید که باور بیاوریم به قدرت قادر مطلق ِ مدبر کل امور و اینکه بی اذن او هیچ کاری صورت عمل به خود نخواهد گرفت وهر چه برای ما پیش می آید دقیقا انعکاسی از اعمال ماست که طبعا به خودمان بر می گردد،واگر به عملکرد روزانه خود کنترل و مثبت بودنش را اراده کرده ایم ، حتی اگر به نقط ثبات ِ مثبت اش هم نرسیده باشیم باید و باید به لطف و عنایت او ایمان بیاوریم و هرچه غیر اوست را شرک ِ در تعبد....ای ایمان آورندگان ، ایمان بیاورید......

باسمه تعالي

هيستري I T  يا تب گَوَزْن!

مقدمه:

شايدمهمترين چالشي كه تاكنون ذهن بيشتر مديران را به خود مشغول داشته و احتمالا راهكارموثري جهت غلبه برآن  نيز دور از ذهن بنمايد ،موضوع از هم گسيختن روحيه مثبت اوليه كاركنان در بدو ورود به خدمت ،به مرور زمان، و روند رو به افول وسير نزولي داشتن منحنيِ ميزان پشتكار و حس مسؤليت پذيري بعضي افراد باشد.البته معمولا مسؤلين با تمركز بر مشكلات پديدآمده ،راه حل مسئله را از درون مشكل جستجو كرده وكمتر مشاهده مي شود  با تخليه فكر خويش از انبوه ذهنيات وباورهاي مبتني بر عادات روزمره(روزمره گی ها!) و البته به شدت داراي بنيادهاي سست از نظر وجودعامل حقيقي، خودِواقعي خويش را از معضل فرا رو منفك ، و سپس با اعتقاد به كشف مسئله از درون خويشتنِ خويش ، احتمال وجود عامل پديد آورنده مشكل والبته كليد حل معما را ،از درون خود جستجو نمايند.موضوع این نوشتار نگاهی نواز زاویه ای متفاوت به این قضیه کهنه(!)می باشد.

معنای هیستری IT:

عارضه ای  جالب و تعجب برانگیز که سالهاست مبتلا به ورزشکاران تیراندازی با کمان(و حتی شکارچیان با این وسیله)می باشد وبا عناوین مختلف IT،شرم ازهدف،ترس از هدف و تب گوزن ،بیان می شود و مهمترین دلیل ترک میدان مسابقات می باشد ،وآن حالتی است که ،شخص در سیر صعودی دوران فعالیت خود به نوعی از وضعیت ثبات و یکنواختی می رسد ومنحنی دوران فعالیت اش از حالت صعودی به حالتی از سکون (حتی باضریب افزایش صفر)می رسدو دقیقا این حالت که خود معلول علتی خاص و مخفی از نظرها می باشد، مرکز تحریک شخص واقع، وتمام دغدغه  فرد را،کسب امتیازجهت رهایی از این موقعیت، می نماید ،بدون توجه به این حقیقت مهم که در میدان مسابقه قرار نیست همه برنده شوند و برنده شدن نمی تواند تمام ابعاد واقعی عوامل پیشرفت را دارا باشدولازمه موفقیت در هر امری اتکا به ممارست و البته کسب تجارب تمام ناشدنی می باشد ودر مرحله بعد کسب امتیاز و جایگاه.ضمنا دارای این شاخصه مهم نیزمی باشد که، معمولاافراد مبتدی کمتردچار آن شده و درمیان افراد خبره بیشتر دیده می شود!.در نهایتا این مشکل منتهی به عدم توانایی در متمرکز کردن دیدبرروی هدف و خیره شدن به قسمتی خارج از هدف و خراب کردن پرتابها به شکل غیرارادی می گردد.

اطلاق عبارت هیستری به این عارضه از آن جهت می باشد که ،شخص در حقیقت در گیر قضیه ای خود ساخته می شود و اهمیت کافی به عوامل واقعی جهت دهنده نمی دهدوظرفیت های فعلی خویش را کافی برای  جهت گیری و متاثر شدن روحیات و عملکردش می پندارد درحالی که دقیقا در همین نکته است که اشتباه کرده و ضربه می خورد!.

هیستریIT و سازمان.

این عارضه در سازمانها نیز به نوعی قابل مشاهده می باشدو بایررسی آن در این قالب شاید بتوان به نتایج عملی جهت مرتفع نمودن یکی از بیماری های سازمانی اقدام نمود.

مفاهیم  منتج از توضیحات فوق الذکر را،که می توان در قالب سازمان مشاهده و مطالعه نمود ،در نمودار ذیل بیان شده است. نمودار،بیانگر نوع حرکت و پیشروی این بیماری می باشد، که ابتدااز مفهوم گریز از هدف شروع ونهایتا به موقعیت  تنفر از هدف ختم می گردد.

معمّای ِ ورماخت !

مقدمه:

سالها پیش ازین،در اوج دوران سرکشی موجودی به نام انسان ، هنگامی که نیروی غرور او بر عقلانیتش غلبه یافته و جنگ مصیبت بار جهانی دوم را ارزانی بشریت مفلوک داشته بود ، دولت آلمان ِ هیتلری،سرمست از بادۀ غرور ومطمئن ِ به ماشین جنگی خود،صاحب ِ برترین قدرت ، بهترین انضباط  و پیشرفته ترین تکنولوژی نظامی ، ناگهان شاهد ناقوس مرگ هیولای جنگی خود گردید وهمه متحیر از عجز این غول جنگاور، مقدمات جشن پیروزی را فراهم آوردند !....،کدام معادله اشتباه بود ؟...

شاید،گذشته از تمام تحلیل های ارائه شده ، معمای ورماخت(!) بیش ازدیگران قابل تامل والبته،جهت مدیران، عبرت آموزباشد.

کلمه ورماخت در آلمان ِجنگ جهانی دوم(سالهای 1935 الی 1945) ، به معنای نیروهای مسلح بوده است(هم اکنون کلمه دیگری استفاده می شود) .نیروهای مسلح (یا همان ورماخت)آلمان هیتلری،در زمان خود بیشترین تحقیقات تکنولوژیک در زمینه های مختلف نظامی راداشته،به حدی که محققین ،پیشرفتگی آنرا بیست سال بیشتر از ارتش های هم دوره خود می دانند،والبته این امر، مدیون چیزی نیست مگر، صرف بودجه های هنگفت ؛ قابل ذکر اینکه ، نیروهای زرهی این کشور در بین تمام دول متخاصم (از 1939 تا 1945) پیشرفته ترین ها بوده منتها فقط 40% از واحدها موتوریزه شده بودند!!!(باتوجه به جایگاه نیروهای زرهی در آن دوران،اهمیت موضوع بیش از پیش مشخص می شود)مابقی اعتبارات بجای استفاده در این مسیر حیاتی ، صرف طرحهای تحقیقاتی مدرن و عالی، اما غیر ضروری می شد و این ابتدای بروز بحران بود......عدم درک صحیح از موقعیت و ناتوانی درک اولویت ها ؛ و در یک کلام جواب معمای ورماخت ، نارسایی ادراکی در مشاهده وقایع  و ناتوانی در رتبه بندی پدیده ها.(1)که درقالبهای ذیل قابل تامل اند:

صعود....به گدازه ها !

میلِ پیشرفت و عدم رضایت به یکجا نشینی،رمز تحرکِ معطوف به حیات سیستمها می باشد،اما آنچه که از این میل ِ مثبت و انرژی حیات بخش آن فوق العاده مهمتراست ، پرورش اذهان تصمیم گیر ِ سیستم با هدف درک صحیح ِ جهتِ حرکت به سوی این هدف است.صعود همیشه به معنای تزریق روح بالندگی نیست ، چراکه با درک ناقص از مسیر ِ حرکت وصد البته عدم شناخت جامع ومانع مقصود نهایی،(که معمولا ابعاد ناشناخته بسیاری دارند) ممکن است صعودی به دهانه یک آتش فشان ِ درحال فوران داشته باشیم.

باتلاق اندیشه ها!

انسان موجودی است با ظرفیت محدود دانسته های حاضر الذهن ؛ توضیح اینکه ، در زمان ِ حال ، که موقعیت ِ اتخاذ تصمیمات است،همیشه گروهی محدود وخاص از اندیشه ها،مجال سر برآوردن از لایه های مختلف ذهن را بدست آورده، چهار چوب ِ تصمیمات را می سازند.باتوجه به اینکه ذهن آدمی بالاخره ظرفی است ودارای محدوده ای خاص،وبسته به توانایی افراد و عوامل تاثیر گذار محیطی، گنجایش متغیری خواهد داشت و کارکرد ِ به رو آوردن افکار وزمینه های ذهنی  ِ نشسته در لایه های زیرین نیز، تحت تاثیر این عوامل می باشد ، هرچه در ناخود آگاهی  ِ ناشی از روزمره گی فروتر  رویم و مجالی جهت آرامبخشی و فراغت ذهن از جنگل اندیشه های متعدد ومختلف روزانه فراهم نکنیم ، عدم اطمینان بیشتری به ذهنیات آمادۀ تصمیم گیری داده ایم،چراکه ، عامل نیروبخش ذهن انسان،آرامش اوست،واین عامل،نیروی تحرک بخش ِ افکار ِ مرتبت با موضوعات گریبانگیر ومبتلا به ما می باشدکه می تواند از لایه های زیرین ِِ ذهن،کلید حل مسائل و یا رمز ترکیب چند موضوع جهت رسیدن به جواب معما های فرا رو را بیابد وبه ذهن بیدار منتقل کند.

هزارراه ِ،دوستان!

همیشه،همگان اشتباه نمی کنند،همانگونه که درست هم نمی گویند!.این معادله ای حیاتی برای کلیه مدیران است.از آنجایی که مستقیم ترین کانال اطلاعاتی ، ارتباطات فردی اشخاص می باشد ونمی توان از این وسیله به راحتی چشم پوشید،الزاما باید آفت آنرا شناخت و نسبت به آن آگاهانه برخورد نمود.آفت آن ،عدم توجه به یکی نبودن  دیدگاه های دوذهن در کل دنیاست....بدین معنا که ، باید با چشم باز به اطرافیان و نظرات آنها نگریست ودلیل یکسان شدن نظرات را از عمق ِافکار ِ به زبان نیاوردشان کشف نمود ، واین ، ازهنرهای نجات بخش مدیر است ، چراکه ناگفته های معکوس گفته شده را(!)، روشن خواهد ساخت.انسان گاهی اوقات متاثر از عواطف و عوامل احساسی ، مقابل مقام بالاتر ، هم رنگ جماعتی خواهد شد که الزاما درک صحیح و کاملی از مشکلات ندارند...واین،شروع به کار بمب ساعتی است! .

شیفتگی مرگ آور!

چراغ عقل آدمی،نا توان از روشن ساختن کلیه ابعاد حیات اوست ، اما این، دلیلی بر کم رنگ سازی آن و میدان داری احساس نخواهد شد.همانگونه که حیات بدون احساس و عواطف ، خاکستری ِ معطوف به مرگ زجر آور تدریجی است ، محوریت یافتن آن نیز، طریق وهم آلودی را خواهد پیمود.آفت مهم ناپیدای گریبانگیر بعضی افراد،گرفتاری در دام ِ محوریت یافتن ِ احساس دربعضی تصمیم گیری هاست،والبته خود ازین موضوع غافل اند!...آگاهی نسبت به ضرورت ِ شناخت ِ مستمر و نو به نو ِ پدیده ها از ابعاد مختلف ، و جایگذاری مقداری شک و تردید نسبت به تمام تهدید ها و مزیت ها با تمام قطعیتشان،عامل تلنگر زننده ای است که ما را در هشیاری نسبت به عوامل احساسی نگه می دارد.(انسان با تمام شعارهای منطق گرایانه اش ، باز هم در قضاوتهای الزاما منطقی خود، کم آورده، ناخود آگاه دست به دامان احساس می گردد ، واین یعنی ، عدم خود آگاهی کامل او نسبت به تهدیدات ِ سربرآورده از خودیت ِ خویش.......وخود کرده را شاید هیچ گاه تدبیری نباشد ، مگر با پرورش  مستمرخود آگاهی اش به ابعاد احساسی و منطقی خویش، با هدف تعادل ِ منحنی تصمیم،میان دو متغیر ِمنطق و احساس ).

گفتار خاموش!

ندانستن ِ نادانسته ها ، چاه ویلی است که هر ذهنی را هضم خواهد کرد ! مگر آن ذهن ِ ریشه گسترده در بی اعتمادی مستمر به خود، وتشنۀ موضوعات ناگفتنی دیگران.هرچه جایگاه افراد حساسترباشد ، مطمئنا محیط سنجی ایشان هنگام بحث و نظر بیشتراست،چرا که از حساسیت سخن خود با خبرند(عالمی را یک سخن ویران کند-روبهان مرده را شیران کند)؛امنیت ِ محیط ِ گفتگو، منحنی معکوسی است با نزول ِ خوشایندی و البته صعود ِ راهکارهای نجات.هیچ گاه به خوشایندی خود درپایان گفتگو ها اعتماد نکرده،هراس از سکوت اجباری دیگران را در خود خاموش نکنید،شاید در پس پرده کشیده شده بر زبان های بی سخن وحتی گفتار ِ خوشامد ما ، کودتای خفته ای در حال شکل گیری باشد!...

                                                                                                                   26/7/85

                                                                                     علی جامعی

بسم الحق والمیزان

الهی به سینه دلپاکان درگاهت ، توان ِ پاکیمان بیاموز.

الهی به دیده همراهان ِ بی خوابت ، توان ِ خواب شناسیمان بفرما.

الهی به نطق ِ ناطقان ِ سلوکت ، توان ِ سکوت ِ فریاد شکنمان ارزانی دار.

الهی سپند ِ قرار ِ بی تابان ، به آتش مهرت ، قرار بخش.

الهی آه دل ِ جویندگان را ، به وضوی خون ِ دیده ، محرم اسرارت کن.

الهی غمنالۀ گمگشتگان را ، به ضرب زخمه ای ، راه بنما.

الهی هوای بی هوایی ِ هوایت بخشمان.

الهی سمیعمان کن به خفته ندای ِ غریب ِ وجودمان.

الهی دیده غیر بینمان بخش ، وادی ِ مجهولاتیم و کل العالم ، معلوم للمحارم.

الهی صوت ناگفته خلایق ، مخزن الاسرار توست ، تأنی ِ عمل مان بخش به آن.

الهی غربت ِ غریبان ِ آکنده از فریادت بنمایانمان.

الهی راز پنهانت و.....کشتی قرارما و..... صخره آشفتگی.....نور ساحل بینت مرحمت فرما.

باسمه تعالی

مرثیۀ صدر مُنشَرح

شطحی درسوگنامۀ شاعر ِ مُشعـِرالـوَحی

ذبیح الله، داراشکوه"اعلی الله مقامه"

بسم الحق والمیزان

آنگاه که مصحف راهت نمایاند ، فلایکن فی صدرک حرج ، چنان بی تابت کرد که تاب از بی تابی مومنان ِ تفتیده انتظار، بردی ، خواهنده ات بر سوره اعراف ، خوان نعمتش را به کرشمه ای از عـُـرف  خویش بیازمود وشاید بی تابیت بود برین چشیدن، که گشود آنچه چشمها توان از کف داده بودندشِ و مواج المعارف ، به ضرب ِ خوف و رجایش یا به آهنگ بیم وامیدش یا به تیغ ِ شک و یقنش ، فقط دل به خون تو رضایش ، تا بکوبد کوبیدنی کوه شکن ، بر کوس رسوایی اهل ظاهر.

نمی دانم چه دید دلت ، که تفسیر مـُـکـــَّـــو ِن ِ مکنون را در کتاب ، بر قامت رفیع ِ ســّـر ِ اکبر"اپانیشاد" ، سیراب ِ زلال ِ عطش زده ات کردی ، فقط می دانم رایحۀ آشنای توحید ، حدیث ِ مکرر آنست و آن خود حکم  مکرری بر خاتمیت ِ حُکم ِ حاکم ِ حکیم ِ خلقت:

-تا در شخص آرزو هاست ، او میرنده است وچون از آرزوها و خواهش ها پاک و منزه شد ، اورا امرت می گویند{نامیرنده و بی زوال}و در همین بدن ، بـِـرَ هم   را می یابد. (اوپانیشاد:شاریک براهمن).

-.....و راه رسیدن به آن آتما از هرچه که باریک است باریکتر و از هرچه قدیم، قدیم تر است، من آن آتما را یافته ام و من رسیده ام به آن آتما و من نتیجه یافتن اورا خوب دانسته ام و همه عارفان و موحدان به همین راه رفته عین نور ذات می شوند وتا از قید بدن موهوم خلاص نمی گردند ، به او نمی رسند. (اوپانیشاد:شاریک براهمن).

-و چون به برهم یکی گشته ،  غیر از شعور به نادانی همه اشیاء و آگاهی از هستی خود شعور دیگری ندارد.........و این حالت ، حالت بی خواهشی است که در او از غم و غصه و جمیع آرزو ها خلاص گشته........(اوپانیشاد:جوتربراهمن).

-و آگاه باش که در این عالم ، هرچه دیده می شود،بازی اوست[ وصورتها و تعین های این عالم که پیش تو براستی و هستی جلوه گر اند ، نیست صرف اعتبار و محض اند] و آن ذات[ به صرافت خود] اصل همه چیز را می بیند و هیچکس او را نمی بیند.........وچون از همراه شدن به چیزی منزه است ، هیچگاه به چیزی همراه نمی شود.... (اوپانیشاد:جوتربراهمن).

و....

واین حدیث ِ مکرر ِ دایره عشق است بر مدار ِ کفر ِ بر هر آنچه غیر ِ اوست.

واین ضرب آهنگ عطش ناسیراب ِ خلایق است بر سرسپردگی به معشوقی غریب !....

واین زخمه ایست بر ارغنون ِ فروخفته بر جان ِ ما به آوایی دیر آشنا....

واین نجوایی ست بر شبهای صعب ِ ساحل طوفان زدمان....

واین نغمه بهار دلهاست در تیره روزهای ابری و غربت خورشید....  

واین شاید رمز من آمن بالله باشد و حُـکم ِ والیوم الآخر و قید ِ عمل صالحا  درآن ، با مژدۀ فلاخوف علیهم ولا هم یحزنون و البته ان الذین آمنوا والذین هادوا والصابئوا والنصارا  هم شاید، دلیل راهی بر هر بیراه ِ بد راه ِ بر راه....

غریب کُشان ِ آشنا ، این را فرولغزیدنی دیدند و می بینند ... بر آستان ِ جنون ِ کفر آلود........که آری این کفر است بر هرچه غیر ِ اوست...که شرط الست ُ بربکم جزاین است؟!....غریب کـُـشان ِ زورمند ِ مقشّر به قشر اعظم ِ خویش گریزی ، کلمه آموختند.....و عشق آموختنی ای حرام ....وما عشاق ِ غریبیم در وانفسای ِ بی کسی ... پس محکوم ِ به ذبح حنجره ای چون داراشکوه ایم بر بلندای دار ِ حسین ِ حلاج.....

یافتن ِ سخنانی درد آشنا در کـُـتب ِ کم آشنا ، نه به معنی ترک اصل ِ معرفت ، که به دلالت ِ اصالت ِ اصل ِ معرفت ِ نبوی ست، چرا که زیبندۀ خاتمیت ِ ختم ِ رسل ، تایید کلمات ِ ناب ِ منذران ِ پیشین است (به تأسی ِ از آیه مبارکه "وما اهلکنا من قریۀ الا و لها منذرون"شعرا-207) و هم نوایی ِ کلمات ِ اصیل ِ بجا ماندۀ ایشان ، با ادبیات ِ جوشان چشمۀ مصطفوی (ص) ،که خود دلیل ِ جریان ِ روح ِ مستمر ِ حقیقت است در طریقی واحد و اعصاری مختلف. واصلا، این هم نوایی و آشنا نوازی عاشقانه ، خود دلیل ِ توحید ِ ناب ِ تسلیم ِ اسلام است ..... والبته محجور مانده به غفلت ِ آدمیزادگان .....و مذکری یاد آورنده را باید ، تا ، راز سر به مُهر ِ کلمات ِ اصیل را باز نمایی کند و هوشمندان ِ مذاهب را به تایید و تعظیم وادارد ، حال این کلمات از منابع ناشناس و نامأنوسی به ما عرضه شود ، دلیل ِ کم بهره گی ما از دانسته های دیگران است ، نه دلیل ِ بر ابطال ِ هرچه غیر ِ ما ... تهیه منابع معرفتی دیگران هیچ گاه مانع موجهی نداشته چراکه  خاتم اعظم ختم ِ خلقت ، اطلب العلم ولو بالصین ، را  خط بطلانی رسوا کننده بر هر متحجر ِ در جا زنندۀ ، خود محور  کشانده والبته ملاک ومعیار معرفت، اصل کلمه توحید است بر مدار تسلیمی مبصرانه...واین خود ، تازه ابتدای درس توحید ناب محمدی(ص) ست .....اگر ایمان بیاوریم ......که وای بر ما اگر ندانیم و مصداق یا ایها الذین آمنوا آمنوا باشیم.....

پس راز ِ حلق بریده ای چون داراشکوه که به جرم ِ تشنگی اش بر معارف ِ اصیل ، شمیم ِ خوش توحید را از کتب مقدس اُپانیشاد ِ هندوها شمید ، "واین شمیدن نه بوییدنی هوسناک ، که مست شدنی به رایحه ناب الهی بود"ودر پی آن مُهر کفر و الحاد بر جبینش داغیدند! ، چیست.............راز آن را در....................................قصد قربت ِ ضربت ابن ملجم باید یافت ......که در فتوای شریح ِ قاضی ، بر قتل حسین(ع) و تنهایی  ِ حسن بن علی(ع) در وفور ِ مسلمین و تابعین و حتی بعضا،صحابه.......... اللهم اعوذ بک من الغفله.....علی الخصوص آن غفلتی که هشیاریمان بنماید!....که این شروع ِ محجوریت اسلام ناب محمدی ست....... اگر بدانیم.

22 ذی الحجه 1069 هجری قمری شهادت داراشکوه بود به جرمی بی ترکیب!؟ .......و البته ،مهمترین جرمش آن بود که اسرار بر نااهلان هویدا کرد....اتهام کفر و الحاد بازیچه ای بود بر میدان ِ کسب ِ قدرت ، اما جرم سنگین ِ او عشق بود و معشوق جز به خون عاشق رضا نخواهد داد اگر از محدودۀ خود پا فراتر گذارد ......واین یگانه راه وصول است.....و او محدوده نشناخته ، قدم به وادی ممنوعه ، محو ِ جمال ِ عالم سوز ِ معشوق ِ فرهاد کش ِ مجنون ساز،شد..........